Parki Narodowe

 

Nordic Walking Park


Bieszczadzka Kolejka Leśna

Regionalne media



Komunikacja

pkp_logo

pks_logo

Pogoda

Letni pałac Lubomirskich w Rzeszowie PDF Drukuj Email
   Przy al. Lubomirskich na przeciwko zamku stoi dawny Pałacyk Letni Lubomirskich, który datuje swoje powstanie na lata 90. XVII wieku, na terenie dawnej winnicy Mikołaja Spytka Ligęzy właściciela Rzeszowa i okolicznych ziem. Projekt budowali prawdopodobnie powstał z reki znakomitego i uznanego w ówczesnych czasach architekta Tylmana z Gameren. Zbudowany jest w stylu późnego baroku na rzucie litery "H", piętrowy, z manasardowym dachem.
   Pałac został gruntownie rozbudowany w połowie XVIII w. kiedy właścicielem dóbr rzeszowskich był Hieronim August Lubomirski a rolę nadwornego architekta pełnił Karol Widemann przy którego udziale rozbudowano rezydencje magnaterii w czasach rokoka. Pałacyk należał do jednego kompleksu budynków wzniesionych przy zamku rzeszowskim. Wszystko to otaczał rozległy ogród z oranżerią o niesymetrycznym rozwiązaniu. Przed budynkiem znajdował się prostokąt podzielony na sześć dekoracyjnych parterów gdzie cztery środkowe stanowiły baseny wodne a pozostałe dwa kwatery kwiatowe. Ogród pałacowy sąsiadował z ogrodami pijarów i drogą łączącą miasto z zamkiem a jego naroże wypełniały kwatery obramowane strzyżonymi żywopłotami za którymi znajdowało się labiryntowe zejście do ogrodu warzywnego i sadu. Przy pracach związanych z przebudową zatrudnieni byli m.in stolarze kolbuszowscy i rzeszowscy, zamkowy rzeźbiarz Lorens Gertner, kominiarz Sebastian, ogrodnicy: Szewtoga, Kietner i Popp. W efekcie przeprowadzonych zmian obiektu zyskał on modną w tych czasach formę maison de pleisence (fr. Dom dla przyjemności) - czyli najczęściej nieduży, reprezentacyjny budynek przeznaczony na pobyt czasowy.
   Upiększona rezydencja stała się prezentem Jerzego Ignacego Lubomirskiego dla jego drugiej żony, Joanny von Stein zu Jettingen, a dzięki kontaktom z dworem saskim Rzeszów stał się w owych czasach ważnym ośrodkiem sztuki saskiej w Polsce i uznanym ośrodkiem życia towarzyskiego. 


   W pałacu letnim Lubomirskich na parterze znajdowały się: duża sala i po dwa pokoje na bokach oraz dwa apartamenty na piętrze. Skrzydła budynku pokryte były masandrowymi dachami, między którymi znajdował się płaski, widokowy taras.Fasada zwrócona jest ku wschodowi, a w środkowej jej części widoczne są trzy kolumny okien. Na najniższym poziomie są to okna prostokątne, natomiast miejsce środkowego zajęły koliście zakończone drzwi.
   Swą oryginalnością przyciąga wzrok elewacja główna z wmurowanymi posagami przedstawiającymi popiersia kobiety i mężczyzny odziane w rzymskie stroje senatorów. Kamienne popiersia wykonane w połowie XVIII w. przestawiają członków rodziny Lubomirskich. Ogród otacza stylowe ogrodzenie. W Skarpie, od strony południowej widoczny jest tunel prowadzący do podziemi pałacu.
   Ostatnim właścicielem z roku Lubomirskich był Franciszek, który podjął decyzje o sprzedaży pałacu a nowymi właścicielami od początku XX w. zostawali kolejno do rodzin Kostheimów i Nieciów, ci ostatni dzierżawią budynek instytucjom publicznym. Należy odnotować również fakt dwóch remontów budynku - w 1904 r., został przebudowany zaś w latach 1981 - 1985 gruntownie restaurowany i adaptowany dla potrzeb rzeszowskiej Wyższej Szkoły Pedagogicznej - filii Akademii Muzycznej w Krakowie.
   Późnobarokowy pałacyk letni znajduje się niedaleko zamku, wystarczy przejść przez niewielki park położony między zamkiem a pałacykiem. Do dziś zachował się tylko park i wgłębienie terenu, które za czasów Lubomirskich było jeziorem z wysepką na środku i altaną chińską na niej...

Adres:
Aleja Lubomirskich
35-030 Rzeszów

Tekst przygotowany w oparciu o materiały:
T. Budziński, "Zamki i Pałace Polski Południowo - Wschodniej", wyd. Libri Ressovienses, Rzeszów 1998.
www.jerzy.dami-rz.pl
 

Wieża widokowa ratusza

REGULAMIN


ZESPÓŁ PAŁACOWO-PARKOWY
PRZEWORSKA
KOLEJ WĄSKOTOROWA


P A S T E W N I K















Polsko-Ukraińskie Centrum Informacji i Promocji Turystyki Karpat








IZBA CELNA W PRZEMYŚLU